Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil bir ormanın kenarında, kocaman kulakları ve upuzun hortumuyla yaşayan şaşkın bir fil varmış. Bu filin en büyük özelliği, gördüğü her şeyi çok beğenmesiymiş. Bir gün ormanda dolaşırken çalıların arasında rengârenk, minicik bir şapka görmüş.
Fil, şapkayı hortumuyla alıp dikkatlice başına koymuş. Şapka o kadar küçükmüş ki filin başının yalnızca ortasını kapatabilmiş. Kocaman kulakları iki yana, şapkanın kenarları ise yukarı doğru taşmış. Fil, su birikintisindeki yansımasına bakınca gözleri parlamış. “İşte bu! Hayatımda gördüğüm en güzel şapka!” diye sevinmiş.
O sırada yanından geçen tavşan, filin başındaki şapkayı görünce kahkahasını tutamamış. “Bu şapka senin başına biraz küçük gelmiş!” demiş. Fil şaşkın şaşkın tavşana bakmış. “Küçük mü? Hayır, bu özel bir şapka. Hem de çok şık!” diye cevap vermiş. Tavşan gülümseyerek başını sallamış.
Biraz ileride fil, su içmek için göle gitmiş. Gölde yansımasına yeniden bakmış. Şapkanın yalnızca küçücük bir bölümü görünüyormuş. Fil, “Ne kadar zarif duruyor!” diyerek burnunu havaya kaldırmış. Tam o sırada gölün kıyısındaki kurbağa onu görmüş. “Şapkan kaybolmuş gibi görünüyor!” diye bağırmış. Fil hemen başına dokunmuş. Şapkanın hâlâ orada olduğunu anlayınca rahatlamış.
Fil, şapkasıyla yürümeye devam etmiş. Bu kez karşısına zürafa çıkmış. Zürafa başını eğip şapkaya bakmış. “Bu şapkayı nereden buldun?” diye sormuş. Fil gururla, “Ormanda buldum. Çok özel bir şapka. Herkese yakışmaz!” demiş. Zürafa gülmemek için dudaklarını ısırmış. “Doğru söylüyorsun. Özellikle fillere hiç yakışmıyor!” deyince filin kulakları birden aşağı düşmüş.
Fil biraz üzülmüş ama şapkasından vazgeçmemiş. Akşama kadar ormanda dolaşmaya devam etmiş. Rüzgâr çıktığında minicik şapka bir anda havalanmış. Fil hemen peşinden koşmuş. Şapkayı yakalamak için hortumunu uzatmış ama tam tutacakken şapka yeniden havaya uçmuş. Fil bir sağa, bir sola koşarken kocaman kulakları da rüzgârda sallanıp durmuş. Sonunda şapka bir ağacın dalına konmuş. Fil derin bir nefes alıp, “Seni yakalamak sandığımdan daha zormuş!” diyerek kendi hâline gülmüş.
Sonunda bütün hayvanlar filin etrafında toplanmış. Fil başındaki minicik şapkaya bakmış, sonra kendi kendine gülümsemiş. “Galiba şapkam gerçekten çok küçükmüş, ufacık bir rüzgârda bile başımda durmuyor.” demiş, hiç üzülmeden. Herkes gülünce fil de gülmüş ama bu kez kendine gülmekten hiç utanmamış.
“Küçük olması önemli değil.” demiş fil, kulaklarını gururla açarak. “Ben bu şapkayı seviyorum, o kadar!” Ve şapkayı çıkarmamış. Başının ortasında, olduğu gibi minicik ve gülünç dursun istemiş. Çünkü artık anlamış ki bir şeyin ona “tam uymaması”, onu sevmesine engel değilmiş.
Fil o günden sonra ormanda dolaşırken hep o küçücük şapkayla gezmiş. Bazen rüzgârda uçmuş, bazen kulaklarının arasında kaybolmuş gibi görünmüş ama fil hiç aldırmamış. Çünkü artık şapkanın nasıl göründüğüyle değil, ona ne hissettirdiğiyle ilgileniyormuş.
“Önemli olan şapkanın büyük olması ya da tam oturması değil, insanı mutlu etmesiymiş.” demiş fil gülümseyerek.
Hayvanlar da bu söze katılmış. Çünkü o günden sonra anlamışlar ki gülmek, birini küçük düşürmek için değil, birlikte mutlu olmak içinmiş.
Gökten üç elma düşmüş: biri kendi hâliyle barışan şaşkın file, biri onu sevgiyle bu gerçeğe götüren hayvan dostlarına, biri de bu güzel masalı dinleyenlere.
